சிங்கா - சிங்கி

சிங்கபூர்வாழ் சிங்கா - சிங்கிகள்
From The Man Who Makes His Own Rules...

Saturday, May 18, 2013

ராமதாசும் அவரது அரசியலின் சில தருணங்களும்..... May, 2013



                  {மே, 2013.  வன்னியர் சங்கம் நடத்திய சித்திரை முழுநிலவுப் பெருவிழா, சித்ரவதைப் பெருவிழாவாக மாறி மரக்காணத்தில் மரண கானம் கேட்டது. சட்டசபையில் ஜெயலலிதா பாய்ச்சல், அரசியல் தலைவர்களுடன் திருமாவளவன் சந்திப்பு, தாழ்த்தப்பட்ட மக்களுக்கு எதிராக ஜாதிவெறியைத் தூண்டும் விதமாகப் பேசியது உள்ளிட்ட பல்வேறு வழக்குகளில் ராமதாஸ் கைது, மீண்டும் வன்முறை... என வடமாவட்டங்கள் பதற்றத்தில் கிடக்கின்றன.} 

           ராமதாஸ் அவரது அரசியலின் சில தருணங்களில் அவர் மீதான நம்பிக்கையை ஏற்படுத்தி இருக்கிறார். ஆனால் அந்த நம்பிக்கையை வேறு ஏதாவது வகைகளில் அவரே குலைத்து விட்டும் போய்வுடுகிறார். அரசியல் வாதிகள் மேல் எப்பொழுதும் எனக்கு ஒரு “மிக பெரிய நம்பிக்கை” உண்டு, அது, அரசியல் ஆதாயம் இல்லாமல் எந்த ஒரு செயல்களையும் செய்யமாட்டார்கள் என்பது. சாதாரண மனிதர்கள் மிக பெரிய தவறாக கருதுபவைகள் அரசியல்வாதியின் கருத்தில் ஒரு மிக பெரிய வாய்ப்பாகவே இருக்கும். நாம் ஒரு suicidal attempt என்று நினைக்கும் ஒருவிஷயம் அவர்கள் பார்வையில் வேறுவிதமாகவே தெரிகிறது, ஒரு மிக சிறந்த வாய்ப்பாக.



          ராமதாஸின் தமிழ் மொழி சார்ந்த, இனம் சார்ந்த பிராதபங்களெல்லாம் தன்னை முன்னிருத்தவும், பெருவாரியான மக்கள் கூட்டத்தின் உணர்ச்சிகளில் விளையாட உதவும் ஒரு டூல் ஆக மட்டுமே இருப்பதாக நினைத்திருக்கிறேன்/ நினைக்கிறேன்.. அவரால் ஏதாவது சமூக நன்மை கிடைத்திருப்பதாக கொண்டால் அது unintentional மட்டுமே. ஏனெனில் அவரது அரசியல் சமூகத்திற்கான நன்மைகானதாக என்றும் இருந்ததில்லை. அதேமாதிரி அவர் எப்பொழுதும் நம்மால் அனுமானிக்க கூடிய ஒரு டிபிகல் அரசியல்வாதி மட்டுமே. பெரிய நுண்ணரசியல்கள் ஏதும் இருப்பதில்லை.



              சாதி மற்றும் வன்முறை சார்ந்த செயல்பாடுகள் மூலம் முதலில் கவனம் பெற்றார், பின் அரசியல் அரங்கத்தில் நுழைந்தவுடன் “நல்ல” பிம்பத்திர்க்ககவும் பொது நீரோட்டத்தில் தன்னை அடையாளபடுத்திகொள்ளவும் தமிழ் மொழி/இனம் சார்ந்த கலாசார நிகழ்வுகளில தன் பெயரை முன்னிறுத்தி கொண்டார், (அவரது “சாதி இணக்கம்” இப்போதைய சாதி துவேச பேச்சுக்களாலும், “பசுமை தாயகம்”, இப்போது வெட்டப்பட்டு கிடக்கும் மரங்களாலும் பல்லிழித்து கிடக்கின்றன; இப்போதய ராமதாசின் செயல்பாடுகள் யாருக்காவது “அதிர்ச்சி” அளிப்பவையாக இருந்தால், மன்னிக்கவும், அவர்களை எளிய மனிதர்களாகவே என்னால் வகைபடுத்தமுடிகிறது). ஈசியாக கிடைப்பதும் ரொம்ப சவுகரியமானதாகவும்தான் எப்போதும் இருக்கிறதே, “முற்போக்கு முகமூடி”. ஒரு கட்டத்தில் அரசியல் அரங்கத்தில் மதிமுக, இரு பெரும் அரசியல் கட்சிகளால் கூட்டணிக்கு மதிக்கபடாமலும், அதேசமயம் அவர்களது பெரு விருப்பமாக பாமக இருந்ததும், ராமதாசுக்கு தனது அரசியல் “வழிமுறைகளின்” மேல் ஒரு மிக பெரிய நம்பிக்கையை கொடுத்தது ஆனால் அந்த நம்பிக்கை போன இரு தேர்தல்களாலும் பொய்த்துபோக ஆரம்பித்தது…. இவ்வளவுகாலங்கள் மிக பெரிய நம்பிக்கை கொண்டு பின்பற்றிய ஒரே வழிமுறையும் தோற்று போனபின், பாவம், நிலைகுலைந்து போய்விட்டார்…. அவருடைய முற்போக்கு முகமூடி ஒரு கட்டதிற்க்குமேல் தனக்கு பலனளிக்கவில்லை என்று தெரிந்ததும், தனக்கு பழகமானதுமானதும் தெரிந்ததுமான ஒரே வழிமுறையில் இப்போது இறங்கிவிட்டார்.


             அவரது இப்போதைய செயல்கள் அரசியல் வாழ்வின் தவறான முடிவுகலாகத்தான் சாதாரண மனிதர்களான நாம் நினைப்போம், ஆனால் அரசியல்வாதியாக, அவர்தனது இரண்டாவது சுற்றை மிக வெற்றிகரமாக தொடங்கி இருக்கிறார், என்றே நினைக்கிறேன். இப்போது நடந்த அல்லது நடந்துகொண்டிருக்கிற நிகழ்வுகளில் ஒன்று கூட அவர் எதிர்பார்க்காதது அல்ல. மதிப்பீடுகளின் வீழ்ச்சி எப்போதும் அரசியல்வாதிகளின் எழுச்சிகளுக்கு நேர்மாறானதாகதான் இருக்கிறது. இது அரசியல்வாதிகளின் மேல் இருக்கும் எதிர்மறையான நம்பிக்கை அல்ல, அவர்களது இயல்பான மனம் இயங்கு முறைமீதான நம்பிக்கை. அவர் சார்ந்த சமூகங்களில் அவர் மேலும் பலம் பெற்றுகொண்டிருக்கிறார்.அவர் இப்போது கைகொண்டிருக்கும் வழிமுறைகளில் “வெற்றி” பெற்றுவிடக்கூடாது என்று மனம் ஆசைபட்டலும், இந்த நிகழ்வுகளின் மூலம் கிடைக்கின்ற முக்கியத்துவத்தை எப்படி பயன்படுத்தவேண்டும் என்று ரொம்ப “தெளிந்தவர்” என்ற முறையில் அவர் மீது எனக்கு “நம்பிக்கை” இருக்கிறது. இன்னும் இரண்டு தேர்தல்கள் போதும் அவருக்கு, சாதீயத்தை முன்னிலைப்படுத்தி அரசியலில் இழந்த முக்கியத்துவத்தை மீண்டும் பெற்றுவிடுவார் அப்புறம்தான் இருக்கவே இருக்கிறதே தமிழ்/தமிழன்/முற்போக்கு முகமூடிகள்….. எடுத்து அணிந்துகொண்டால் 
போகிறது.

         இந்த வார ஒ பக்கங்களுக்காக ராமசாசுக்கு Gnani எழுதிய கடிதம் அவரை கொஞ்சமாவது சிந்திக்க வைக்க வேண்டும் என்றே விரும்புகிறேன்... 

இந்த வார ஓ பக்கக்கட்டுரை: நீதிபதிகளுக்கும் ராமதாசுக்கும் - இரு கடிதங்கள் .

http://www.gnani.net/நீதிபதிகளுக்கும்-ராமதாச/
                                              **************************

ஞாநியின் கடிதம்





சமூகத்தில் மேம்போக்கான மாற்றங்களைச் செய்யாமல், ஆழமான அடிப்படை மாற்றங்களை ஏற்படுத்த வேண்டும் என்ற  தொலை நோக்குடன் நீங்கள் சங்கம் தொடங்கிய நாள் முதல் கட்சி வளர்த்த நாள் வரை என்னவெல்லாம் செய்து வந்திருக்கிறீர்கள் என்று கோப்புகள், ஆவணங்கள் உதவியோடு அன்று எனக்கு விளக்கினீர்கள். சினிமாவை சார்ந்திராத சுயேச்சையான தொலைக்காட்சி நடத்துவது, தாய்மொழிக் கல்வி, அரசின் நிதி நிலை அறிக்கைக்கு துறை வாரியாக மாற்று யோசனை அறிக்கைகள் , பூரண மதுவிலக்கு என்ற பல கொள்கைகள் எனக்கும் உடன்பாடானவையே என்று நானும் உங்களிடம் சொன்னேன்.

அனைத்தையும் விட வட தமிழகம் முழுவதும் நீங்களும் தொல். திருமாவளவனும்  சேர்ந்து பாட்டாளி மக்கள் கட்சி, விடுதலை சிறுத்தைகள் வாயிலாகக் கடந்த சுமார் பத்தாண்டுகளாக ஏற்படுத்தியிருக்கும் சாதி சமரச அமைதி உணர்வு மகத்தானது என்பதை நான் உங்களுக்குச் சொன்னேன். ஏனென்றால் வன்னியர்களை நான் ஆதிக்க சாதியாகக் கருதியதில்லை. தீண்டாமை என்ற ஒற்றை அம்சத்தைத் தவிர வன்னியரும் பறையரும் ஒரே அடித்தள வாழ்நிலையில்தான் வட தமிழகத்தில் வாழ்கிறார்கள் என்பதை அந்த மண்ணின் மைந்தனான நான் நேரடியாக அறிவேன்.


விடலைக் காதலை நானும் ஆதரிக்கவில்லை. காதல் நாடகங்களை நானும் ஆதரிக்கவில்லை. மிரட்டிப் பணம் வசூலிக்கும் கட்டப் பஞ்சாயத்தை நானும் ஆதரிக்கவில்லை. மனித நேயமும் சமத்துவமும் விரும்பும் எவரும் ஆதரிப்பதில்லை. ஆனால் நீங்கள் காண மறுக்கிற முக்கியமான உண்மை என்னவென்றால் இந்த அட்டூழியங்கள் எல்லாம் ஏதோ ஒரு சாதியினர் மட்டும் செய்பவை அல்ல. இப்படி செய்வோர் எல்லா சாதிகளிலும் எல்லா கட்சிகளிலும் - உங்கள் கட்சி உட்பட - இருக்கிறார்கள். அவர்கள் எல்லாரையும் நம் சமூகம் ஒன்று சேர்ந்து எதிர்ப்பதுதான் தீர்வே தவிர. பழியை ஒற்றை சாதி மீது மட்டும் போட்டு இதர சாதிகளை ஓரணி திரட்டும் உங்கள் முயற்சி தவறானது என்பதை உங்களிடம் சொன்னேன்.

இந்த தவறின் விளைவாக என்ன ஆயிற்று ? சாதி சங்கத்தலைவர் என்ற குறுகிய வட்டத்திலிருந்து எல்லாருக்குமான பொதுவான அரசியல் தலைவர் என்ற பிம்பத்தைப் பெறத்தொடங்கிய நீங்கள் மறுபடியும் புறப்பட்ட இடத்துக்கே போய் சேர்ந்துவிட்டீர்கள். எப்படிப்பட்ட வீழ்ச்சி இது உங்களுக்கு ! பொது மேடையிலும் தனிப் பேச்சிலும் கண்ணியமாகவும் கறாராகவும் பேசுபவர் என்ற பிம்பம் நொறுங்கி, மாமல்லபுர மேடையில் உங்கள் சகா காடுவெட்டி குருவே வெட்கப்படும் அளவுக்கல்லவா உங்கள் பேச்சு தரம் தாழ்ந்துபோயிற்று !


திராவிடக் கட்சிகளின் ஊழல் முகத்துக்கு முன்னால் இருக்கும் முற்போக்கு சாயம் முற்றிலுமாக வெளுக்கும் வரை கூட இருந்து உங்களை வளர்த்துக் கொண்ட நீங்கள், இனி அவற்றுடன் கூட்டு இல்லை என்று அறிவித்தபின் செய்திருக்க வேண்டியது என்ன ? அவற்றை விட முற்போக்கான அமைப்புகளுடன் அல்லவா அணி சேர்ந்து தமிழகத்தில் புதிய அரசியல் பார்வை தழைக்க முயற்சித்திருக்க வேண்டும் ? நீங்களோ, திராவிடக் கட்சிகளை விட பிற்போக்கான சாதி அமைப்புகளை ஒன்றிணைத்து அதன் உடனடிப் பயனாக, சிறையில் உட்கார்ந்திருக்கிறீர்கள்.

இந்த நேரத்தில் யோசியுங்கள். ஏன் உங்கள் அரசியல் இப்படி வீணாயிற்று ? நீங்கள் அரசியலில் நுழைந்த நாட்களிலேயே என்னைப் போல மிக சிலர் உங்களுடைய ரோல் மாடலே சரியில்லை என்றே கருதினோம். உங்களுக்கு ஒரு ரோல் மாடல் கலைஞர் கருணாநிதி. மற்றவர் செல்வி ஜெயலலிதா. இரண்டாமவரை அரசியலில் ரோல் மாடலாக எடுத்துக் கொள்ளவே இயலாது. ஒரு எம்ஜிஆர் இல்லையென்றால் அவர் இல்லை. எம்ஜிஆர் போன்ற செல்வாக்குடையவர் ஆசி இல்லாமல் வரும் நீங்கள் பின்பற்றியது கருணாநிதியின் ரோல் மாடலைத்தான். அவர் ஆசி வழங்க அண்ணா இல்லையென்றாலும் அரசியலில் மேலே வந்திருக்கக்கூடிய ஆற்றல் உடையவர்.

கலைஞரிடமிருந்து எங்கும் தமிழ், சாதிய எதிர்ப்பு, சமூக நீதி என்ற கோஷங்களையெல்லாம் எடுத்துக் கொண்ட நீங்கள் அத்துடன் நிறுத்தியிருக்க வேண்டும். அவருடைய குடும்பப் பாசம், சுயநல அரசியல், வாரிசு ஊக்குவிப்பு, ஊழல், அராஜகம் என்ற அத்தனை எதிர்மறை அம்சங்களையும் எடுத்துக் கொண்டீர்கள். அவரை இன்று வீழ்த்திய அதே அம்சங்கள் உங்களையும் வீழ்த்திவிட்டன. கலைஞருக்கும் ஜெயலலிதாவுக்கும் இல்லாத ஒரு பலம் - ஒரு பெரும் சாதியின் பிரதிநிதி என்ற பலத்தை - உங்களுக்கு எதிரான பலவீனமாக இன்று ஆக்கிக் கொண்டீர்கள். வாரிசு அரசியலால் உங்களுக்கு எந்தப் பயனுமில்லை. ஸ்டாலின் கலைஞருக்கு உதவும் அளவு கூட அன்புமணியால் உங்களுக்கு அரசியல் பயனில்லை.அவருக்குத்தான் உங்களால் லாபம். கடைசியில் நீங்கள் காடுவெட்டி குருவைத்தானே நம்புவராக ஆகிவிட்டீர்கள் !

உங்களுடைய இன்றைய சாதி அரசியல் வரப் போகும் தேர்தலில் உங்களுக்கு துளியும் உதவப் போவதில்லை என்பதைப் புரிந்து கொள்ளுங்கள். அந்நியர் ஓட்டு வன்னியர்க்கில்லை என்று ஆக்கிவிட்டீர்கள். நீங்கள் தேர்தலில் ஜெயிக்காமல் போனால் நாட்டுக்கு எந்த இழப்புமில்லை. ஆனால் உங்கள் சாதி அரசியல் உங்கள் சாதியினருக்கே எதிரானது. மாமல்லபுரத்தில் நீங்கள் சாதி வெறியைத் தூண்டியதால் தலித்துகள் மட்டும் பாதிக்கப்படவில்லை. உங்கள் சாதியினர் இருவரும் செத்தார்கள். அடித்தட்டில் இருக்கும் இரு சாதியினர் கைகளில் எழுதுகோல் ஆயுதத்தைக் கொடுக்க வேண்டிய மருத்துவர் நீங்கள். மனிதக் கறி வெட்ட, கத்தியைக் கொடுக்கும் கசாப்பு கடைக்காரராகிவிட்டீர்கள்.

சிறையில் இதையெல்லாம் பொறுமையாக சிந்தியுங்கள். நீங்கள் அறிவும் சிந்திக்கும் திறனும் உடைய 73 வயது மூத்த குடிமகன். நீங்களும் உங்களோடு சிறை புகுந்தோரும் இருக்க வேண்டிய இடம் சிறையல்ல. பல்கலைக்கழகம். வெளியே வரும்போது தவறைத் திருத்திக் கொள்ளுங்கள். சாதியக் கூட்டமைப்பை கலைத்துவிட்டு ஆரோக்கியமான மாற்று அரசியலை முன்வையுங்கள். உங்கள் ரோல் மாடலாக காந்தியையும் மண்டேலாவையும் அம்பேத்கரையும் எண்ணிப் பாருங்கள். காடுவெட்டி குருக்களுடன் எதிர்கால வாழ்க்கையை செலவிடுபவராக உங்களை நீங்கள், மருத்துவக் கல்லூரியில் படிக்கும்போது ஒரு முறையேனும் நினைத்துப் பார்த்திருப்பீர்களா என்று யோசியுங்கள்.





Count The Moments
Count The Moments

4 days of life in the midst of ruins with Gnani, April 12, 2013







4 days of life in the midst of ruins with ஞாநி.... கம்போடியாவின் நான்கு நாட்களுக்கான வாழ்வு, சிதிலமாகி கிடக்கும் மாட மாளிகை கூட கோபுரங்களின் வழியே, டைம் மெசினில் ஆயிரம் வருடங்களுக்கு பின் சென்று வந்த உணர்வு. எந்த ஒரு தீவிரமான உள்ளார்ந்த நம்பிக்கை, எங்கோ தென்னிந்தியவிலிருந்து வந்து, மதத்தை முன்னிறுத்தி இவ்வளவு பெரிய சாம்ராஜ்யத்தை கட்டி எழுப்ப உந்தி தள்ளியிருக்கும் என்ற கேள்வி விடாது துரத்தி கொண்டே இருக்கிறது. வந்து விழும் எல்லா பதில்களையும் தாண்டி "ஒரு பதிலுக்காக" மனம் ஓடிகொண்டே இருக்கிறது. இந்த பிரமாண்டம் கட்டிடக்கலையை அல்ல, அவர்களது நம்பிக்கையின் பிரமாண்டத்தையே பறைசாற்றுகிறது என்று தோன்றுகிறது .....

Count The Moments
Count The Moments

ஜெயமோகன்

அஞ்ஞானத்தை மதில்கட்டித் தேக்கி அதில் நம் குழந்தைகளை நீச்சல்கற்க விடுகிறோம். ஞானம் கையில் தோல்பையுடன் தெருவில் அமைதியாக நடந்துசெல்கிறது.-ஜெயமோகன்


சரியான, மனிதாபிமானமுள்ள, ஒழுக்கமான, அழகான, சிறந்த விஷயங்களாலானதல்ல வாழ்க்கை. அது உண்மைகளால் ஆனது. எந்த மனிதருக்குள்ளும் தன்னை பொருத்திக்கொள்ளும் மனவிரிவு அல்லது களங்கமின்மையே அதை உணர்வதற்கான முதல் தகுதி.-ஜெயமோகன்
வாழ்க்கை என்பது எந்த எளிமையான சூத்திரங்களுக்குள்ளும் நிற்பதல்ல, அது எளிமைப்பாடுகளுக்கு நேர் எதிரானது, அதன் பரப்பு எப்போதுமே கிரேஃபீல்ட் எனப்படும் பகுதிகளால் ஆனது.தெளிவு அல்ல, தெளிவின்மையே அதன் இயல்பு. அர்த்தம் அல்ல, அர்த்தங்களே அதன் இயல்பு. அது சொல்வதில்லை, உணர்த்துகிறது. அது சிந்தனையின் விளைவல்ல சிந்திக்கவைக்கும் ஒரு களம் மட்டுமே.!!!
-ஜெயமோகன்


 "இலக்கியப்பிரதி என்பது ஆழ்மனதுக்கும் மொழிக்குமான ஒரு நுட்பமான பரிமாற்றம். ஒரு ஆடல். அந்த மொழிவடிவமே நமக்குக் கிடைக்கிறது. அம்மொழிவடிவம் நம் ஆழ்மனதை சீண்டவும் விழிப்புறச்செய்யவும் பழக்கிக்கொள்வதற்குப் பெயரே வாசிப்பு என்பது. நம்மில் வாசகர்கள் என முன்னிற்பவர்களில் பெரும்பாலானவர்கள் எழுதப்பட்டவற்றை, கூறப்பட்டவற்றை மட்டுமே வாசிப்பவர்கள். மொழிவடிவம் அதன் குறியீடுகள் மூலம் நம் கனவுத்திரையில் உருவாக்கும் விளைவுகளே உண்மையான இலக்கியப்படைப்பு. அதை வாசிப்பவர்களே இலக்கியத்தை உண்மையில் வாசிக்கிறார்கள்." -ஜெயமோகன்

                        நித்யாவின் பிரியமான சொற்றொடர் ஒன்றுண்டு. ”ஒரு புதிய கருத்தை கேட்கும்போது அது புதியது என்பதனாலேயே மனஎழுச்சி கொள்ளாமலிருப்பதே தத்துவ சிந்தனையின் முதற்படி”
என் நோக்கில் தத்துவக் கருத்துக்களின் பெறுமதியை அறியும் மதிப்பீடுகள் சில உள்ளன. அவற்றை பத்து விதிகளாகவே சொல்கிறேன்.
1. தர்க்கபூர்வமாக சரியாக இருப்பதனாலேயே ஒரு கருத்து உண்மையாக இருக்கவேண்டும் என்பதில்லை. அது தருக்கபூர்வமான உண்மை மட்டுமே.
2 ஒரு சரியான கருத்து அதற்கு நேர் எதிரான கருத்தை தவறாக ஆக்க வேண்டும் என்பதில்லை. இரண்டுமே சரிகளாக இருக்கலாம். அவை வெவ்வேறு தளங்களைச் சேர்ந்தவையாக இருக்கலாம்
3. இலக்கியம் ஒருபோதும் தத்துவத்தை முன்வைப்பதில்லை. தத்துவத்தின் சாயலையே அது முன்வைக்கிறது. தத்துவ சிந்தனையை உருவாக்கும் மனநிலைகளை வாசகனில் அது எழுப்புகிறது
4 ஓர் இலட்சியவாதக் கருத்து நடைமுறைத்தளத்தில் ஓரளவேனும் செல்லுபடியாகவேண்டும். முற்றிலும் இலட்சியவாதத்தனமாக உள்ள கருத்து என்பது பெரும்பாலும் பயனற்றதே
5 ஒரு திட்டவட்டமான கருத்தை அருவமாக்கியும் ஓர் அருவமான கருத்தை திட்டவட்டமாக ஆக்கியும் அதன் உண்மைமதிப்பை ஊணர முடியும்
6 ஓர் நடைமுறைக்கருத்து ஒருபோதும் திட்டவட்டமாக – முடிவானதாக இருக்கலாகாது. அது சற்றேனும் ஐயத்துக்கும் மாறுதலுக்கும் இடமளிக்கும்போது மட்டுமே அது நேர்மையானதாக இருக்க முடியும்
7 ஒரு மீபொருண்மைக் [மெட·பிஸிகல் ] கருத்து  கவித்துவம் மூலம் நிலைநாட்டப்படாமல் அதிகாரம் அல்லது நம்பிக்கை மூலம் நிலைநாட்டப்படுமென்றால் அதை முற்றாக நிராகரிப்பதே முறை.
9 தத்துவத்துடன் எப்போதுமே நேரடியான அதிகாரம் தொடர்புகொண்டுள்ளது. பெரும்பாலும் தத்துவ விவாதங்கள் அதிகாரங்கள் நடுவே உள்ள விவாதங்களே. ஆகவே நட்பான தளம் இல்லாவிட்டால் ஒருபோதும் தத்துவ விவாதம்செய்யலாகாது. அது உடனடியாக தத்துவத்தின் தளத்தை விட்டு வெளியே சென்றுவிடும்
10 அன்றாடவாழ்க்கைக்கு எவ்வகையிலேனும் பயனளிக்குமா என்ற கேள்வி தத்துவத்தின்  பெறுமதியை புரிந்துகொள்ள மிகமிக உதவியானது
-ஜெயமோகன்

மதங்களின் மெய்ஞானம்

"மதங்களின் மெய்ஞானம் ஒரு பெரும் பிரவாகமாக மக்களை இணைத்துக்கொண்டு முன்செல்கிறது. அதே சமயம், மதங்களின் அமைப்புகள் அதிகாரவர்க்கத்தால் தங்களுக்கான கருவிகளாகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. நான் இரண்டையும் பிரித்தே பார்ப்பேன். மதங்களை அதிகாரக்கருவிகளாகக் கையாள்பவர்களை வைத்து அம்மமதங்களை மதிப்பிட மாட்டேன்.
நாஜி கொலைமுகாம்களை நிகழ்த்தியவர்களைக் கொண்டு கிறித்தவ மதத்தை அளக்க மாட்டேன். இஸ்லாமிய தீவிரவாதிகளைக்கொண்டு இஸ்லாமை மதிப்பிட மாட்டேன். மதக்கலவரங்களை நிகழ்த்தும் இந்து மதவெறியர்களைக்கொண்டு இந்து மதத்தைப் புரிந்துகொள்ள மாட்டேன். என் நோக்கில் அதே வழிமுறைதான் பௌத்ததுக்கும்."-ஜெயமோகன்

Count The Moments
Count The Moments

விஸ்வரூபம் படம் தடையை முன்னிறுத்தி .....


விஸ்வரூபம் படம் தடையை முன்னிறுத்தி ....2 பிப்ரவரி, 2013 12:00 AM




                          நீதிமன்றதிலும் அதற்கு வெளியேயும் விஸ்வரூபத்தை முன்னிறுத்தி தமிழக அரசு செயல்படும் விதத்தையும் பார்க்கும் போது இந்த பிரச்சனைக்கும் மதத்திற்கும் எவ்வித சம்பந்தமும் இல்லை என்பது உறுதியாக தெரிகிறது. இது அரசியல் மற்றும் தனிமனித பழிவாங்கல்கள் மட்டுமே என்று புரிகிறது. மதம் இங்கு அரசியல் எடுத்து கொண்ட ஒரு கொள்ளிக்கட்டை மட்டுமே. மதம் எப்போதும் அப்படிதானே இருந்திருக்கிறது, மனித வரலாறு முழுவதும், ஆதி காலம் முதல் அரசர்கள் காலம் தொட்டு இப்போது வரை..... மதம் எப்போதும் அரசியல் அதிகாரங்களை அண்டியே தன்னை நிலைநிறுத்த முயன்றிருக்கிறது. (ஆன்மீகத்தை மதத்துடன் குழப்பிக் கொள்ளத் தேவை இல்லை; இரண்டும் வெவ்வேறானது) அதனுடைய பலம் அவ்வளவு மட்டும்தான் போல, அதற்க்கென்று தனித்த எந்த பலமும் இல்லை போலும், அரசியல் மனித மனங்களை ஊடுருவிய அளவு மதம் ஊடுருவவில்லை என்றே நினைக்கிறேன், இல்லையெனில் வாழ்நாள் முழுவதும் தன் பாதத்திலே கிடக்கும் தனக்காக வாழ்வையே அர்ப்பணிக்கும் ஒருவனை, ஒவ்வொரு மதத்தின் ஒற்றை நோக்கமான அன்பு செய்தல் என்ற ஒரு நோக்கத்தை கூட அவன் மனதிற்கு கடத்தமுடியாத, சக மனிதனை அவன் இயலாமையை பழி சொல்ல எவ்வித தயக்கத்தையும் கொடுக்க முடியாத மதம் உள்ளீடற்றதாகவே இருக்க முடியும். இன்று எங்கெங்கு காணினும் அரசியலே வியாப்பித்திருக்கிறது. எல்லோருக்கும் ஒரு மதம் என்பதைவிட எல்லோருக்கும் ஒரு அரசியல் என்பது மிகவும் பொருத்தமாக உள்ளது. ஒவ்வொரு மதமும் அரசியலும் பொருந்தா இனக்கலப்பு திருமணம் செய்துகொண்டிருக்கும் இன்றைய சூழ்நிலையில், மதம் அரசியலை அண்டி பிழைத்தே வாழமுடியும், அதற்க்கு வேறு நாதி இல்லை. மனித விழுமியங்களை தோற்கடிப்பதில் ஒன்றுக்கு மற்றொன்று சளைத்ததில்லை. வாழ்க இவ்வையகம்.




                                                ****************************
                                                ****************************
                             இன்று விஸ்வரூபம் படம் பார்த்தேன்!!!....... இந்த கதை களனை கமல் எடுத்திருக்க கூடாது என்று நாம் "சொல்லலாம்",  ஆனால் இதுதான் கதை களன் என்றால், ஒரு கமர்சியல் படமாக இதை வேறு எப்படி எடுத்திருக்க வேண்டும் என்று தெரியவில்லை. இதில் சொல்லபடுவது எல்லாம் தலிபான்கள் நடத்தி காட்டிய ஒன்று என்றுதான் ஊடகம் மூலம் அறிந்திருக்கிறோம், ஒரு வேளை  அது அப்படி அல்ல, அது மேல் நாட்டு ஊடக அரசியல் என்று ஒருவேளை நம்மால் சொல்லமுடியும் என்றால், இப்படத்தையும்  தவறு என்று சொல்லலாம். இல்லையெனில் அரசியல் சரிகளோடு எடுப்பது இந்த கதை களனுக்கு செய்யும் நியாயம் அல்ல. "இஸ்லாமியர்கள் புண்படுவார்கள் "  என்றால், அது உண்மைதான், ரிஷானா கொலை தவறு என்று சொன்ன மபு கருத்துகளால் புண்பட்ட இஸ்லாமியர்கள் இதற்கும் கண்டிப்பாக புண்படத்தான் செய்வார்கள். அதை சொல்வது மிக சிக்கலான பிரச்சனை, ஏனெனில் தாலிபன்கள் செய்தது எல்லாம் இறைவன் பெயராலேயே செய்யப்பட்டது, இறைவனுக்காகவே செய்யப்பட்டது , அதை சொல்லும் பொது அந்த இறையோடு தன்னை இணைத்து கொண்டுள்ள ஒவ்வொரு இஸ்லாமியர்களும்  மனச்சிரமத்திர்க்கு ஆளாகவே செய்வார்கள், அந்த மனச்சிரமம் அவர்களை சிந்தனையின் பால் உந்தித்தள்ளி மனத்தெளிவை உண்டு பண்ணும் என்று நம்பிக்கை கொள்ள மட்டுமே நம்மால் முடியுமே அன்றி இது பேசப்படவே கூடாது என்று சொல்ல முடியாது. இப்படத்தில் இஸ்லாம் சிறுமை செய்யபடுவதாக நான் கருதவில்லை, இஸ்லாமை முன்னிறுத்தி தாலிபான்கள் பற்றி மட்டுமே பேசப்பட்டிருக்கிறது. தலிபான்கள் தீவிரவாதமும் இஸ்லாமும் ரொம்ப பின்னி பிணைந்தது , எனவே "மிக சிறந்த " அரசியல் சரிகளுடன் இப்பிரச்சனையை பேசுவது இந்த கதை களனுக்கு  செய்யும் துரோகம் என்றே கருதுகின்றேன், அதையும் மீறி கமல் மிக கவனமாக அந்த வேறுபாடை அப்பப்போ காட்டி கொண்டே தான் வந்துள்ளார் (சில இடங்களில் கொஞ்சம் அதிகமாகவே, கிளைமாக்ஸ் காட்சியில் ஒரு மிக பெரிய அழிவை தடுக்க போகும் அந்த உச்சகட்ட நிகழ்வில், அறைக்குள் இஸ்லாம் தீவிரவாதி தொழுகை செய்யும் போது, கமல் அறைக்கு வெளியே தொழுகை செய்து கொண்டிருப்பார், தேசிய கீதம் பாடப்பட்டு கொண்டிருக்கும் பொது, தன தங்கை கற்பழிக்கபட்டலும்,அட்டென்சனில்  ஆடாமல் அசையாமல் நின்று கொண்டிருக்கும் அர்ஜீன், சத்யராஜ் வகையறாக்களுக்கு இணையான மிக அபத்தமான காட்சி என்றாலும், கமல் சொல்ல வருவது இஸ்லாமிற்கும், தீவிரவதத்திர்க்கும் இடையிலான வேறுபாட்டைதான்.) ஒரு நாவலாக இது எழுதப்படும்போது, ஒரு எழுத்தாளன் "இடை புகுந்து " நாவல் முழுவதும்  கூட அந்த வேறுபாட்டை தன கருத்துகளாக சொல்லி கொண்டே இருக்கலாம், ஆனால் திரைப்பட மொழியில் அது மிக தவறானது என்றே கருதுகின்றேன். குஜராத் கலவர காட்சிகளோ அல்லது மதத்தின் பெயரால் நடக்கும் மதுபான விடுதி பெண்கள் தாக்குதல்களோ, காதலர் தின சூரையாடல்களோ காட்டப்படும் போது  அந்த முட்டாள்தனங்கள் மேல்தான் எனது கோபம் எழுகிறது, ஆனால் அதைக்கானும் ஒரு பஜ்ராங்க்தல் ஆட்களோ விஹெச்பி  ஆட்களோ மனம் புண்படுவார்கள் என நான் கவலைப்பட்டு கொண்டிருக்க முடியுமா என்ன?   அப்படி புண்பட்டால் படத்தான் வேண்டும், அதேபோல் அல்லாவோடு தன்னை உணர்வுகளால் இணைத்து கொண்டிருக்கும் இஸ்லாமியர்களை  இது புண்படுத்தவே செய்யும், அது இயல்பானதுதான் , ஆனால் அவர்கள் அதை தாண்டி வரவே வேண்டும். ஆனால் அடிப்படை வாதிகளால் சலவை செய்யப்படாத எந்த இஸ்லாமியருக்கும் இங்கு உணர்த்தப்படும் வித்தியாசம் புரியச் செய்யும் என்றே  நினைக்கிறேன். நன்றி.

Count The Moments
Count The Moments


 "single story" concept 

 நமது அறிவு, மனம்,எதோ ஒன்றை பற்றிய நமது உணர்ச்சிகள் எவ்வாறு மீடியா சார்ந்து புறவயமாக கட்டமைக்கபடுகிறது என்பதை பற்றி  பேசுகிறது. இங்கு சொல்லப்படும் "single story" concept டை "ஒற்றைப்படை தன்மை"  நாம் என்று குறிக்கிறோம் என நினைக்கிறன்.. திரும்ப திரும்ப ஒன்றைபற்றியே பேசி அதையே "உண்மையாக" ஆக்கிவிடுகிறார்கள். என்றாவது ஒருநாள்  அதற்க்கு ஒரு எதிர் கருத்து வரும்போது, அவ்வளவுகாலம் அதை  நம்பி தனது கருத்துக்களை கட்டமைத்த எளிய  மக்கள், மிக பெரிய அதிர்ச்சிக்கு ஆளாகி, மிக தீவிரமாக எதிர்வினையாற்ற விளைகிறார்கள். இவ்வளவு நாட்கள் நான் கட்டமைத்த ஒன்றை முழுவதும் கலைத்து போடுவதை காட்டிலும், அதை உண்மை என்று மேலும் நிறுவுவது எனக்கு எளிமையாக உள்ளது, இல்லையா? உண்மையிலேயே "கற்றல் அழித்தல்" அறிவிற்கும் மனதிற்கும் நடக்கும் மிக பெரிய போராட்டம். இவ்வளவுகாலம் நான் வளத்த "என்னை" நானே அழிக்கும் முயற்சி. அவ்வளவு எளிமையானது அல்ல. நமது மனமும் அறிவும் இப்படி எவ்வளவோ "single story" யாலயே கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது, மதம் சார்ந்து, கலாச்சாரம்  சார்ந்து, பிற நாடுகள்  சார்ந்து, அந்நாட்டு மக்கள்  சார்ந்து,  அரசியல் சார்ந்து, சித்தாந்தங்கள்  சார்ந்து. இத் தடைகள் தாண்டி உண்மையை நெருங்குவது பற்றி ஜேகே கூறிய வரிகளை இங்கு நினைவுகொள்கிறேன்.

"
 If we had no belief, what would happen to us? Shouldn't we be very frightened of what might happen? If we had no pattern of action, based on a belief -either in God, or in communism, or in socialism, or in imperialism, or in some kind of religious formula, some dogma in which we are conditioned -we should feel utterly lost, shouldn't we? And is not this acceptance of a belief the covering up of that fear- the fear of being really nothing, of being empty? After all, a cup is useful only when it is empty; and a mind that is filled with beliefs, with dogmas, with assertions, with quotations, is really an uncreative mind; it is merely a repetitive mind. To escape from that fear - that fear of emptiness, that fear of loneliness, that fear of stagnation, of not arriving, not succeeding, not achieving, not being something, not becoming something - is surely one of the reasons, is it not, why we accept beliefs so eagerly and greedily? And, through acceptance of belief, do we understand ourselves? On the contrary. A belief, religious or political, obviously hinders the understanding of ourselves. It acts as a screen through which we look at ourselves. And can we look at ourselves without beliefs? If we remove these beliefs, the many beliefs that one has, is there anything left to look at? If we have no beliefs with which the mind has identified itself, then the mind, without identification, is capable of looking at itself as it is& - and then, surely there is the beginning of the understand of oneself. - J. Krishnamurti, The Book of Life


அந்த  TED talk இங்கே. Chimamanda Adichie warns that if we hear only a single story about another person or country, we risk a critical misunderstanding. நண்பர்கள் இதை காண வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன்.


Count The Moments
Count The Moments

அசடுகளின் அபிப்பிராயங்கள்.....

            தத்துவம், இலக்கியம், அரசியல், வரலாறு, பண்பாடு எதைப்பற்றியும் எதையும் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியதில்லை... அதற்காக நாலுபக்கத்தைப் புரட்டிப் படிக்க பொறுமையில்லை...ஆனல் எவ்வளவு முக்கியமான் பிரசிச்னைகளிலெல்லாம் எவ்வளவு துணிச்சலாக எவ்வளவு பேர் எவ்வளவு அபிராயங்களை சொல்கிறார்கள் என்று நினைத்தால் மிகவும் வியப்பாக இருக்கிறது. உலகத்திலேயே இவ்வளவு அசட்டுத் துணிச்சல் உள்ள சமூகம் வேறெங்கும் இருக்கிறதா என்று சந்தேகமாக இருக்கிறது...
-மனுஷ்யபுத்திரன்

Count The Moments
Count The Moments

Wednesday, June 20, 2012

எழுத்தாளர்களை எதுவரை ஆதரிப்பது?


எழுத்தாளர்களை எதுவரை ஆதரிப்பது?

அன்புள்ள ஜெயமோகனுக்கு,

உங்கள் கருத்துகளைத் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு நீண்ட நாள் வாசகன். விஷ்ணுபுரம் வெளியிட்டு, அது ஒரு இந்துத்துவ கொள்கைகளைத் தூக்கி நிறுத்தும் படைப்பு என்று 1999 வாக்கில் வந்த விமர்சனமே நான் உங்களை முதலில் அறியவைத்தது.(“விஷ்ணுபுரம்” என்ற பேரைக் கேட்டு அது ஏதோ “தலபுராணம்” வகையைச் சார்ந்ததாகவே இருக்கும் என்றே நினைத்திருந்தேன்.) ஒரு நீண்ட நாள் வாசகனாக இவ்வளவு காலமும் உங்கள் கருத்துகள் எங்கள் சிந்தனைப் பரப்பை மேலும் மேலும் விரிவடையச் செய்துகொண்டே இருக்கிறது..

எந்த ஒரு விஷயத்திலும் உங்களுடைய வாதம், விவாதம் எப்பொழுதும் அசரவைக்கக் கூடியது…. செய்திகள், அவற்றின் புறக் காரணிகள் எங்களை ஒருபக்கம் சேர்த்தால், நீங்கள் அவற்றை உங்களது பன்முக வாதத்தால் கொண்டு சேர்க்கும் இடம், மலைக்கக் கூடியது. நாங்கள் “இருந்த இடத்தில்” இருந்து மனம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக எதிர்ப்புறம் நோக்கி நகர்ந்து செல்வதை உணர்ந்துகொண்டே நகரும் தருணங்கள் அவை.

உங்கள் கருத்துக்கள் தடம் பற்றியே எங்கள் சிந்தனைத் தளம் விரிவடைகிறது,” பாம்பு தீண்டிய பாம்பாய்” ஆகிவிடக்கூடாது என்ற எண்ணம் அடிநீரோட்டமாய் ஓடிக்கொண்டே இருந்தாலும். சில காலமாக இந்தக் கேள்விகள் என்னுள் தொக்கி நின்று கொண்டே இருக்கின்றன.என்மன அமைப்புப்படி எனக்கான பதில்கள் எனக்குக் கிடைத்தாலும், இது உங்களையும் சார்ந்தது என்று நினைப்பதால் உங்களிடமும் கேட்டுவிடலாம் என்று நினைக்கிறேன்.

என்னுடைய கேள்வி இதுதான். உங்களைப் பற்றியோ உங்கள் கருத்துகளைப் பற்றியோ தமிழகத்தின் பல்வேறு சிந்தனைவாதிகளோ, களப்பணியாளர்களோ பொதுவில் வைக்கும் விவாதங்களை உங்கள் வாசகர்கள் எவ்வாறு எதிர்கொள்ள வேண்டும் என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்கள் ?
அவதூறுகளை எளிதாக இனம் கண்டு புறக்கணித்து செல்ல முடியும். அவற்றுக்கு யாரையும் தீண்டும் எந்த வலிமையும் இல்லை என்பதே அதன் பலம். தன்னுடைய முதிர்ச்சி இன்மையையும் பரந்த வாசிப்பற்ற தன்மையையும், கருப்பு அல்லது வெள்ளை என்ற இரு வண்ணங்களே உலகில் உண்டென நம்பும் எளிமையையும் ஒருவர் பொதுவெளியில் வைப்பதைப் பற்றி சொல்லுவதற்கு எதுவும் இல்லை. அவர்களுடைய வார்த்தைகளே அவற்றைப் பற்றிப் பேசும்போது அங்கு வேறு ஒன்றும் சொல்லுவதற்கு இல்லை.

ஆனால் சிந்தனைப் பரப்பை விரிவுகொள்ளச் செய்யும் ஒருவர் உங்களைப் பற்றியோ உங்கள் கருத்துகளைப் பற்றியோ ஒரு விவாதத்தை ஆரம்பிக்கும் போது, அதில் நாங்கள் சொல்லுவதற்கு ஏதாவது உண்டா? அப்படி சொல்ல தொடங்கினால் உங்களுடைய வாசகர்களாக அந்த விவாதத்தை எவ்வளவு தூரம் எடுத்துக்கொண்டு செல்ல வேண்டும்? இல்லை இவை அனைத்திற்கும் நீங்கள் மட்டுமே பதில் சொல்லத் தகுதியானவர் என கொண்டு பார்வையாளனாகவே இருந்துவிட வேண்டுமா? ஆனால் இது எதுவுமே பிரச்சினை இல்லை. உண்மையான பிரச்சினை, வாசகர்களாக ஒத்தகருத்துடையவர்கள் உங்களைத் தற்காத்துப் பேசுவது ஒரு குழுமனப்பான்மையாக முன்னிறுத்தபடுமே?

சில சமகால எழுத்தாளர்கள் இந்தக் குழு மனப்பான்மையைத் தங்களுடைய எழுத்தின் பலவீனங்களுக்கு எதிராகக் கேடயமாக பயன்படுத்துவதைப் பார்த்துப் பார்த்து இந்தக் குழு மனப்பான்மை மேல் மனதிற்கு ஒவ்வா நிலை ஏற்பட்டுவிட்டது. அவ்வாறு உங்களைத்தற்காத்துப் பேசுபவர்கள் சிறப்பாகத் தன் வாதத்தை எடுத்து செல்ல இயலாதபோது அது உங்கள் கருத்துக்களின் பலவீனமாக கொள்ளப்படுமே? சிலவாசகர்கள் உங்கள் மேல் கொண்ட அன்பினால் உங்களை அதீதமாகத் தற்காத்துப் பேசுவது விவாதகள நெறிகளுக்கு ஏற்புடையதாக இல்லையே. அவ்வாறு தற்காத்துப் பேசுபவர்களின் விவாதத் திறமைக் குறைவு, முடிவில் உங்கள் கருத்துகளின் பலவீனமாகக் கருதப்படுமே.

ஒரு வாசகன் எவ்வாறு எதிர்வினையாற்ற வேண்டும் என்பதை அந்த எழுத்தாளனிடமே கேட்பது மிகவும் தவறான செயல் என்றே கருதுகின்றேன். சிந்தனை மரபுக்கே எதிரான செயல். எழுத்தாளனை நிறுவனமயமாக்கும் குறுகிய எண்ணம்தான். ஆனால் எனது கேள்வி, பொதுவாக இந்த வாசக மனநிலையை நீங்கள் எப்படி எடுத்துக்கொள்கிறீர்கள். இவர்களுக்கென்று சொல்ல உங்களிடம் உள்ள வார்த்தைகள் என்ன?

என்மன அமைப்புபடி, எந்த ஒரு வாசகனும் அவன் ஆதர்ச எழுத்தாளனை “காப்பாற்ற” எல்லாம் நினைக்க கூடாது. நீங்கள் காந்தியை சொன்னது போல் “அவருடைய சித்தாந்தங்களுக்கு அந்த பலம் இருந்தால் அது தன்னைக் காப்பாற்றிக் கொள்ளும்”. ஒரு விவாதம் முரண்பட்ட புரிதல்களோடு இருந்தால், நாம் எவ்வாறு அதைப் புரிந்துகொண்டோம் என்று விளக்கி அந்தக் கோணத்தில் அந்த எழுத்தாளனின் கருத்தைப் புரிய வைக்க முயலலாம். அந்த முரணியக்கமே எந்தவிவாதத்தையும் முன்கொண்டு செல்லும். அந்த எழுத்தாளனின் எழுத்தில் ஏதேனும் குறைகள் உண்டென நாம் கருதினால், நாம் குறைகளாக உணர்வதை சொல்லி/சுட்டிக்காட்டிப் பின் விவாதத்தைத் தொடர வேண்டும்.

உண்மையில் எந்த ஒரு படைப்பிலும், படைத்து முடித்தவுடனே அந்தப் படைப்பாளியின் பங்கு முடிவுற்றுவிடுகிறது. அந்தப் படைப்பும் அது சார்ந்த கருத்துக்களுமே அங்கு நிலை பெறுகிறது, இல்லையா?. எனவே எந்த ஒரு கருத்தியல் விவாதத்திலும் படைப்பாளியைப் பற்றிப் பேச ஒன்றுமே இல்லாமல் இருக்கலாம். கருத்துகளும் அது சார்ந்த எதிர் கருத்துக்களுமே அங்கு பேசப்பட வேண்டும் என்றே நினைக்கிறேன்.போர்க் களத்தில் இரு தேர்ந்த வீரர்களின் வாள்வீச்சு நடக்கும்போது, ஒருகணத்தில் அந்தக் களம் மறைந்து போகும், பின் இரு வீரர்களும் கண் விட்டு மறைந்து போவார்கள்.எஞ்சி இருப்பது வாளின் கூர்மையும் அதை சுழற்றும் லாவகமுமேதான். பின்வருபவர்களுக்கு அவர்கள் கற்றுக் கொடுப்பது அந்தக் கூர்மையும், அந்த வாளின் லாவகமும் அதை பயபடுத்துவதற்கான உச்சபட்ச சாத்தியங்களையும்தானே…

எந்த ஒரு எழுத்தாளனின் கருத்துக்களும் ஒரு விந்தணு போன்றது என்றே கொள்கிறேன். அதைத் தாங்க எனக்கு வலிமை இருந்தால், அது என்னுள் தங்கி, அது வளர்வதற்கான இடமும், சூழ்நிலையும் வாய்த்தால், என் சிந்தனா சக்தி கொண்டு, தன்னை வளர்த்து, ஒரு முழுமையான கருத்தாக உருகொண்டுயரும். அது அந்த எழுத்தாளனின் சாயல் கொண்டிருக்க எல்லா சாத்தியங்களும் உண்டு என்றாலும், அது என்கருத்தாகவுமே இருப்பதால், அதை எங்கும் என்னால் தற்காத்துப் பேச முடியும். அப்படி இல்லாமல் ஒரு எழுத்தாளன் சொன்னான் என்பதற்காகவே எல்லாக் கருத்துகளையும் நான் தற்காக்க முயன்றால், நான் அங்கு அந்த எழுத்தாளனைப் பிரதி செய்யவே முயல்கிறேன். அது இயலாதது, “என்னுள் ஒன்றாய்” ஆகாத ஒன்றை என்னால் தற்காக்க நீண்ட நேரம் முடியாது. ஒரு கட்டத்தில் நான் தோல்வியையே சந்திக்க இயலும்.

நாம் எதிர்கொள்ளும் ஒவ்வொரு கருத்தையும் நம்முள் ஒன்றாய் ஆக்கி புதிய உயிர் / உரு செய்யும் முயற்சியே இந்தப் படிப்புலக வாழ்க்கையாக இருக்கிறது, இல்லையா?. சில “கரு” தங்க அதன் பலமோ அல்லது என்பலமோ இடம்கொடாது. சிலது தங்கி வளர இயலாமல் அப்படியே இருக்கும், குறைப் பிரசவங்களும் ஏராளம். நன்றி ஜெமோ.

அன்புடன்

சரவணன் விவேகாநந்தன்
சிங்கப்பூர்.


அன்புள்ள சரவணன்,

கிட்டத்தட்ட நான் நினைப்பதை நீங்களே சொல்லிவிட்டீர்கள்.

நான் இன்னும் கொஞ்சம் விரிவாகவே இதைச் சொல்வேன். எழுத்தாளர்களுக்கு, அல்லது சிந்தனையாளர்களுக்கு விசுவாசமாக இருப்பது மட்டும் தவறு அல்ல. எந்தக் கருத்துநிலைக்கும், எந்த அமைப்புக்கும், எந்தக் கொள்கைக்கும், விசுவாசமாக இருப்பதும் தவறுதான். அதற்காக தற்காப்பு நிலைப்பாடு எடுப்பதும் சிந்தனைத் தேக்கத்துக்கே வழிவகுக்கும்.
என் இரு பெருநாவல்களிலும் இந்தக் கோணத்தையே விரிவாக விவாதித்திருக்கிறேன். விஷ்ணுபுரம் அதன் ஆன்மீக தளத்தைப் பேசுகிறதென்றால் பின் தொடரும் நிழலின் குரல் அதன் அறத் தளத்தைப் பேசுகிறது

பிரபஞ்சமும் இயற்கையும் மனமும் முடிவிலிகள். முடிவிலிகளின் முயக்கமான இந்த மாபெரும் இயக்கம் அறிவுக்கு அப்பாற்பட்டது. அதை அறிய ஒருமனிதனுக்கு உதவக்கூடிய ஒன்றே ஒன்றுதான் உள்ளது- அவனுக்கு நிகழும் வாழ்க்கை.
’எந்த மெய்ஞானத்தையும் சொந்த அனுபவத்திலிருந்தே ஆரம்பி’ என்று விஷ்ணுபுரத்தின் ஒரு கதாபாத்திரம் சொல்லும். அதுவே திட்டவட்டமானது, 

நமக்கானது. நம் வாசிப்பும், சிந்தனையும் எல்லாம் அந்த அனுபவத்துளிகளை இணைத்துக்கொள்ளவும் விளக்கிக்கொள்ளவும்தான்.
அந்த விளக்கத்தை முன்வைத்தே ஒருவர் இன்னொருவரிடம் விவாதிக்கவேண்டும். அந்த விவாதம் மட்டுமே பயனுள்ளது. மற்றவை வெறும் சொற்கள்.

சுய அனுபவங்களை நிராகரித்துக்கொண்டுதான் ஒருவர் ஒரு கொள்கைக்கு, ஓர் அமைப்புக்கு, ஒரு தரப்புக்கு முழு விசுவாசமாக இருக்க முடியும். அது கருத்துலகத் தற்கொலை.

நான் என் அனுபவத்தையே என் வாசிப்பின் மூலம் விளக்கிக்கொண்டு முன்வைக்கிறேன். எனக்கு தல்ஸ்தோயோ, காந்தியோ,சுந்தர ராமசாமியோ, நித்யசைதன்ய யதியோ ஆதாரம் அல்ல. என் அனுபவங்களே என் அடிப்படை. என் அனுபவங்களை விளக்காதபோது இவர்களை நிராகரிக்க எந்த தயக்கமும் இல்லை.

என் வாசகர்களிடமும் இதையே சொல்வேன். என் கருத்துக்களை அவர்கள் நம்ப வேண்டியதில்லை. ஏற்று ஒழுகவேண்டியதில்லை. அவர்களின் அனுபவங்களை விளக்கிக்கொள்ள இவை உதவுகின்றனவா என்று மட்டும் பார்த்தால்போதும். அவ்விளக்கத்தைத் தங்கள் தரப்பாக முன்வைத்தால் போதும்.

எந்த சபையிலும் ஒருவர் தன் அனுபவங்களை நேர்மையாக முன்வைக்கலாம். அவை ஒருபோதும் அர்த்தமற்றவையாகாது, ஏனென்றால் அவை போல பிறிதொன்றிருக்காது. அவை ஒருபோதும் காலாவதியாகாது, ஏனென்றால் வாழ்க்கை திரும்ப நிகழ்வதில்லை

Count The Moments
Count The Moments

Friday, February 19, 2010

முதற்கனவு ....

முதற்கனவே முதற்கனவே மறுபடி ஏன்வந்தாய்
நீ மறுபடி ஏன் வந்தாய்
விழித்தெழுந்ததும் மறுபடி கனவுகள் வருமா வருமா
விழி திறக்கையில் கனவென்னை துறத்துது நிஜமா நிஜமா
முதற் கனவு முதற் கனவு மூச்சுள்ளவரையிலும் வருமல்லவா
கனவுகள் தீர்ந்துபோனால் வாழ்வில்லை அல்லவா
கனவல்லவே கனவல்லவே கண்மணி நாமும் நிஜமல்லவா
சத்தியத்தில் முளைத்த காதல் சாகாது அல்லவா
முதற்கனவே முதற்கனவே மறுபடி ஏன்வந்தாய்
நீ மறுபடி ஏன் வந்தாய்
விழித்தெழுந்ததும் மறுபடி கனவுகள் வருமா வருமா
விழி திறக்கையில் கனவென்னை துறத்துது நிஜமா நிஜமா

எங்கே எங்கே......... நீ எங்கே என்று
காடு மேடு தேடி ஓடி இரு விழி தொலைத்துவிட்டேன்
இங்கே இங்கே நீ வருவாயென்று
சின்ன கண்கள் சிந்துகின்ற துளிகளில் துளிகளில் உயிர்வளர்த்தேன்
தொலைந்த என் கண்களை பாத்ததும் கொடுத்து விட்டாய்
கண்களை கொடுத்து இதயத்தை எடுத்துவிட்டாய்
இதயத்தை பறித்ததற்கா என் ஜீவன் எடுக்கிறாய்

முதற்கனவே முதற்கனவே மறுபடி ஏன்வந்தாய்
நீ மறுபடி ஏன் வந்தாய்
விழித்தெழுந்ததும் மறுபடி கனவுகள் வருமா வருமா
விழி திறக்கையில் கனவென்னை துறத்துது நிஜமா நிஜமா

ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்.... ......
ஊடல் வேண்டாம் ஓடல்கள் வேண்டாம்
ஓசையோடு நாதம் போல உயிரினில் உயிரினில் கலந்துவிடு
கண்ணீர் வேண்டாம் காயங்கள் வேண்டாம்
ஆறு மாத பிள்ளை போல மடியினில் மடியினில் உறங்கிவிடு
நிலா வரும் நேரம் நட்சத்திரம் தேவை இல்லை
நீ வந்த நேரம் நெஞ்சில் ஒரு ஊடல் இல்லை
வண்ண போக்கள் வேர்க்குமுன்னே வரச்சொல்லு தென்றலை
வரச்சொல்லு தென்றலை.........
தாமரையே தாமரையே நீரினில் ஒளியாதே
நீ நீரில் ஒளியாதே
தினம் தினம் ஒரு சூரியன் போல வருவேன் வருவேன்
அனுதினம் உன்னை ஆயிரம் கையால் தொடுவேன் தொடுவேன்
சூரியனே சூரியனே தாமரை முகவரி தேவை இல்லை
விண்ணில் நீயும் இருந்து கொண்டே விரல் நீட்டி திறக்கிறாய்
மரம் கொத்தியே மரம் கொத்தியே மனதை கொத்தி துளையிடுவாய்
குளத்துக்குள் விளக்கடித்து தூங்கும் காதல் எழுப்புவாய்
தூங்கும் காதல் எழுப்புவாய்...........தூங்கும் காதல் எழுப்புவாய்
நீ தூங்கும் காதல் எழுப்புவாய்...
தூங்கும் காதல் எழுப்புவாய்.

Count The Moments
Count The Moments

ஆண்ட இனம் மாண்டழிந்த காலம் ......

மீண்டும் ..... மீண்டும்.... ஈழதினுள் நம்மை இழுத்துச் செல்லும் பாடல் .... ஆண்ட இனம் மாண்டழிந்த காலம் ... நாமெல்லாம் மௌன சாட்சிகளாக இங்கு ......
தொடங்கி ... தொடங்கி ... முடிந்த எல்லா வெற்றிகளும் "உன்னோடு" முடிந்துபோயினவா?

".......... தாழ்ந்தாலும்.... சந்ததிகள் வீழ்ந்தாலும்....
தாய்மண்ணில் சாகாமல் சாகமாட்டோம்....."

"...... களங்களும் அதிர... களிறுகள் பிளிர.... ஈழம் (சோழம்) அழைத்துப் போவாயோ...?"

"தங்கமே என்னைத் தாய் மண்ணில் சேர்த்தால் புரவிகள் போலே புரண்டிருப்போம்.....
ஆயிரம் ஆண்டுகள் சேர்த்த கண்ணீரை அருவிகள் போலே அழுதிருப்போம்...."

எப்படி ஒரு மிகப்பெரிய ஜனசமுத்திரத்தின் அத்தனை கனவுகளும்... ஏக்கங்களும் ... உன் ஒருவனை மட்டுமே மையம் கொண்டு பின்னப்பட்டது?
இன்று உன் ஒருவனுடைய அழிவு, எல்லா சாத்தியங்களையும், அபிலாசைகளையும் நிராசைகளாக ஆக்கிவிட்டு சென்றிருக்கிறது ...

இன்று எல்லாவற்றையும் தாண்டி எம்மக்கள் இழந்தது ....ஆயிரம் .... ஆயிரம்.... ஆயிரமாயிரம்.... பெற்றது என்ன?

..... நினைக்க... நினைக்க.... மேலும் மேலும் ஒரு முடிவில்லா சூனியத்திற்குள்லேயே செல்கிறது....மனம்.


பொம்மானே.. - ஆயிரத்தில் ஒருவன்


பெம்மானே பேருலகின் பெருமானே
ஆண்ட இனம் மாண்டழிய அருள்வாயோ
வெய்யோனே என்புருகி வீழ்கின்றோம்
வெந்தழிந்து மாய்கின்றோம் விதிதானோ
புலம்பெயர்ந்தோம் பொலிவிழந்தோம் புலன்கழிந்தோம்
அழுதழுது உயிர்கிழிந்தோம் அருட்கோனே

சோறில்லை சொட்டுமழை நீரில்லை
கொங்கையிலும் பாலில்லை கொன்றையோனே
மூப்பானோம் உருவழிந்து முடமானோம்
மூச்சுவிடும் பிணமானோம் முக்கணோனே
ஊன் தேய்ந்தோம் ஊனுருகி உயிர் ஓய்ந்தோம்
ஓரிழையில் வாழ்கின்றோம் உடையகோனே


நீராகி ஐம்புலனும் வேறாகி
பொன்னுடலும் சேறாகி போகமாட்டோம்
எம்தஞ்சை யாம்பிறந்த பொன்தஞ்சை
விரலைந்தும் தீண்டாமல் வேகமாட்டோம்
தாழ்ந்தாலும் சந்ததிகள் வீழ்ந்தாலும்
தாய்மண்ணில் சாகாமல் சாகமாட்டோம்

பொன்னார் மேனியனே வெம் புலித்தோல் உடுத்தவனே
இன்னோர் தோல்கருதி நீ எம்தோல் உரிப்பதுவோ
முன்னோர் பாற்கடலில் அன்று முழுநஞ்சுண்டவனே
பின்னோர் எம்மவர்க்கும் நஞ்சு பிரித்து வழங்குதியோ

பெம்மானே பேருலகின் பெருமானே
ஆண்டஇனம் மாண்டழிய அருள்வாயோ...

Labels: ,

Count The Moments
Count The Moments

ஆயிரத்தில் ஒருவன்...ஈழம்... தாய் தின்ற மண்...

இப்பாடல் முழுக்க நேற்றைய / இன்றைய ஈழத்தமிழரின் அவலங்களை சோழர் காலத்தின் பின்னணியில் வடித்திருக்கிறது ... கண்மூடி கேட்கையில், மனம் முழுவதும் அவர்களே இருக்கிறார்கள்.

படம் : ஆயிரத்தில் ஒருவன்
பாடியவர்கள்: விஜய் ஜேசுதாஸ்
பாடல் : வைரமுத்து
இசை : ஜீ.வி.பிரகாஷ்குமார்

தாய் தின்ற மண்ணே...
இது பிள்ளையின் கதறல்.
ஒரு பேரரசன் புலம்பல்...!
தாய் தின்ற மண்ணே...
பிள்ளையின் கதறல்.
ஒரு பேரரசு புலம்பல்...!

நெல்லாடிய நிலமெங்கே...?
சொல்லாடிய அவையெங்கே...?
வில்லாடிய களமெங்கே...?
கல்லாடிய சிலையெங்கே...?
தாய் தின்ற மண்ணே...!!!

கயல் விளையாடும் வயல் வெளி தேடி
காய்ந்து கழிந்தன கண்கள்...!

காவிரி மலரின் கடி மணம் தேடி
கருகி முடிந்தது நாசி..!

சிலை வடிமேவும் உளி ஒலி தேடி
திருகி விழுந்தன செவிகள்..!

ஊன் பொதி சோற்றின் தேன் சுவை கருதி
ஒட்டி உலர்ந்தது நாவும்..!

புலிக்கொடி பொறித்த சோழ மாந்தர்கள்
எலிக்கறி பொறிப்பதுவோ..?

காற்றைக் குடிக்கும் தாவரமாகி
காலம் கழிப்பதுவோ..?

மண்டை ஓடுகள் மண்டிய நாட்டை
மன்னன் ஆளுவதோ..?

மன்னன் ஆளுவதோ..?

தாய் தின்ற மண்ணே..!!
தாய் தின்ற மண்ணே..!!
நொறுங்கும் உடல்கள்..
பிதுங்கும் உயிர்கள்..
அழுகும் நாடு..
அழுகின்ற அரசன்..

பழம் தின்னும் கிளியோ..
பிணம் தின்னும் கழுகோ..

தூதோமுன் வினைத் தீதோ..

களங்களும் அதிர
களிறுகள் பிளிர

சோழம் அழைத்துப்
போவாயோ...?

தங்கமே என்னைத்
தாய் மண்ணில் சேர்த்தால்
புரவிகள் போலே
புரண்டிருப்போம்

ஆயிரம் ஆண்டுகள்
சேர்த்த கண்ணீரை
அருவிகள் போலே
அழுதிருப்போம்

அதுவரை...
அதுவரை...

தமிழர் காணும் துயரம் கண்டு
தலையைச் சுற்றும் கோளே...
அழாதே!

என்றோ ஒருநாள் விடியும் என்று
இரவைச் சுமக்கும் நாளே...
அழாதே!

நூற்றாண்டுகளின் துருவைத் தாங்கி
உறையில் தூங்கும் வாளே...
அழாதே!

எந்தன் கண்ணின் கண்ணீர் கழுவ
என்னோடு அழுகும் யாழே...
அழாதே...!

நெல்லாடிய நிலமெங்கே...?
சொல்லாடிய அவையெங்கே...?
வில்லாடிய களமெங்கே...?
கல்லாடிய சிலையெங்கே...?
தாய் தின்ற மண்ணே...!!!
இது பிள்ளையின் கதறல்.
ஒரு பேரரசு புலம்பல்...!

Count The Moments
Count The Moments

Wednesday, May 02, 2007

நடிகர் பார்திபனின் பேட்டி-சன் டிவி




மே 1, உழைப்பாளர்கள் தினம்,

சன் டிவியில் காலையில் நடிகர் பார்திபனின் பேட்டி பார்த்தேன். அவர் பேசியதில் இரண்டு கருத்துக்கள் மனம் தொட்டன. ஒருநாள் தங்கர்பச்சனுடன் காரில் போய்கொண்டு இருந்தபொது தெருஒரத்தில் திருட்டு விசிடி விற்பனையை பார்த்து தங்கர்பச்சன் கோபபட்டபோது, இது போன்ற சிறுவியாபாரிகளை விட இதன் அடிவேரை சாய்ப்பதில்தான் திருட்டு விசிடிக்கு முற்றுபுள்ளி வைக்கலாம் என்றாராம். அது போல அவர் சொன்ன மற்றொரு விஷயம், சமுக சேவைக்கு ஒவ்வொரு மனிதனும் ஒரு ஜோல்னா பையை மாட்டிகொண்டோ அல்லது ஒரு இயக்கத்திலோ சேர வேண்டிய கட்டாயம் இல்லை, மனம் கொண்டு அவர் அவர் விரும்பும் காரியத்தை சமுதாயத்திற்கு செய்தாலே போதும் என்பது தான்.

வெளிநாட்டில் வாழும் தமிழர்கள் பெரும்பாலும் இணையம் மூலமாகவே பல புதிய திரைபடங்களை பார்த்து முடித்துவிடுவது மட்டும் இன்றி அவ்ற்றை சீடிக்களிள் வெறு பதிவு செய்து எப்போது வேண்டும் என்றாலும் பார்த்து ரசிக்கிறார்கள்.

ஆனால் தமி்ழ்நாட்டில் வாழும் ஏழை ரசிகர்கள், பெரும்பாலும் தெருவோரம் வாழ் மக்கள் கூட தங்களாள் முடிந்த விலை கொடுத்து பென்ச் சீட்டாவது வாங்கி பார்க்கிறார்கள். இதில் உண்மையை யோசித்து பார்த்தால் ஹொம் தியேட்டர், இணைய வசதி அல்லது அலுவலகத்தில் பெரிதும் கணினியை பயன்படுத்தும் மேல்தட்டு படித்தவர்களே இது போன்று சட்டவிரோதமாக திரைபடம் பார்க்கிறார்கள்.

எவ்வளவோ செலவு செய்யும் நாம், திரைஉலகம் நல்ல படங்கள் கொடுப்பது இல்லை என்று வருந்தும் நாம், ஏன் மொழி, பருத்திவீரன்,வெயில் போன்ற சில நல்ல படங்களையாவது தியேட்டருக்கு சென்று பார்க்களாமே. தியேட்டருக்கு போக விரும்பாதவர்கள் வீசிடி விலை கொடுத்து வாங்கிபார்க்களாமே. இது போன்ற சில நல்லதுகளை நாம் செய்வதே, நாம் சமுதயதிற்கு செய்யும் சீரிய நன்மை. வாழ்நாளில் ஏதாவது ஒரு நன்மை செய்ய நம் உள்ளம் விரும்பியிருக்கும். அது ஏன் இது போன்ற நம் மனசுக்கு அறிந்த, சில தவறுகளை தவிர்த்து தொடங்ககூடாது.?

யோசித்து பார்த்தால் நாம் ஏல்லோருமே வேலை வாய்ப்பு தேடியதுண்டு. ஏதோ நிதி பற்றாக்குறையால் வேலை கிடைக்காமல் போனால் நாமும் நம் குடும்பமும் எவ்வளவு வருந்துவோம். ஆது போலதான் நாமும் திரைபடங்களை சட்டவிரோதமக பார்ப்பதால் ஏதோ சிலகுடும்பங்களின் நல்வாழ்வை அறிந்தோ அறியாமலோ நாம் பாதிக்கிறோம்.

திரு.பார்த்திபன் கூறியது போல் சமுக சேவை செய்ய பெரிதாக ஒன்றும் செய்ய வெண்டாம். சிறு சிறு முயற்ச்சிகளும் மனமும் இருந்தாலே பொதும்.... சேவை தொடங்கும்.

Count The Moments
Count The Moments